Nieuwe Waterweg
Lengte |
Ca. 4,5 km |
Jaar ingebruikname |
1872 |
Van |
Het Scheur |
Naar |
De Noordzee |
Stroomt door |
Zuid-Holland |
|
www.getij.nl |
De Nieuwe Waterweg is het laatste stuk van de verbinding van Rotterdam met zee. Hij werd in 1872 voltooid; de lengte van deze doorgraving van de duinen bij wat nu Hoek van Holland heet, maar destijds tot de gemeente 's Gravenzande behoorde, bedroeg 4,3 km. Door de verbreding van het strand is hij nu wat "langer". De oostelijke grens wordt tegenwoordig gemarkeerd door de Maeslantkering .
De Maeslantkering ligt precies achter of op de grens waar de naar het zuiden afbuigende Het Scheur werd afgedamd en vanaf waar de doorgraving van de duinen begon. De gehele verbinding van Rotterdam met zee bestaat nu derhalve uit een inmiddels genormaliseerde rivier en een klein stukje kanaal, te weten: de Nieuwe Maas vanaf Rotterdam, Het Scheur vanaf de samenkomst Oude Maas en Nieuw Maas tot en met de Maeslantkering de Nieuwe Waterweg. Het is een drukbevaren scheepsvaart route voor het havengebied van Rotterdam, met uitzondering van de Europoort en de Maasvlakte. Behalve onder omstandigheden de Maeslantkering, zijn er geen obstakels als sluizen of bruggen die de verbinding van Rotterdam met zee belemmeren. Er is een veer tussen Maassluis en Rozenburg voor voetgangers, fietsers, personenauto's en vrachtauto's.
Rotterdam was in het midden van de 19e eeuw al een van de grootste havensteden geworden. Dit kwam onder meer door het grote aandeel aan doorvoer naar Duitsland en Engeland. De toename van scheepvaartbewegingen leidde tot een capaciteitsprobleem: de delta van de Rijn was zo vertakt dat het steeds moeilijker werd om de haven te bereiken.
Bij wet van 24 januari 1863 werd voorzien in een voor grote zeeschepen geschikte waterweg van Rotterdam naar de Noordzee. Waterbouwkundig ingenieur Pieter Caland kreeg de opdracht van de Waterstaatdienst Holland om 'de Hoek van Holland' door te steken, en de Rijnmonding tot aan zee door te trekken. De ontwerpen waren echter al in 1731 door Nicolaas Samuelsz Cruquius (1678-1754) gemaakt. De waterstaatdienst had geen alternatieven meer en gaf Caland de opdracht om de doorsteek te maken om de Rotterdamse haven niet in verval te laten brengen. De uitvoering van de werken begonnen op 23 januari 1864 met het buitenwerk op het strand en in de zee. Met de landzijdige doorgraving kon vanwege de nodige onteigeningen pas in 1865 worden begonnen. De start van de doorgraving werd plechtig gesymboliseerd toen op 31 oktober 1866 de Prins van Oranje de "eerste" spa ter verbetering van de waterweg van Rotterdam naar zee, in de grond stak .
De eerste fase bestond uit het onteigenen van de boerengronden. Het waren percelen gelegen vanaf Rozenburg tot aan Hoek van Holland.
In de tweede fase werden twee evenwijdige aan elkaar liggende dammen aangelegd, dit duurde twee jaar. Tijdens het project kwam Caland met het voorstel om de dammen tot 2 km in zee aan te leggen, om de stroming van de Noordzee zoveel mogelijk te breken, zodat er ook minder slib de vaargeul in zou komen.
Nadat de aanleg van de dammen waren voltooid werd begonnen met de derde fase. Hierbij werd de daadwerkelijke vaargeul gegraven. Deze werkzaamheden startten zoals gezegd in 1865. De grote hoeveelheden grond werden op hun beurt weer gebruikt om de dammen en dijken te verstevigen.
Als laatste fase werden de dammen die de vaargeul van de zee en de rivier scheidden doorgestoken. De Rijn was grotendeels tijdelijk omgeleid via de Maas, waardoor de oude Rijndelta een dusdanig laag peil had gekregen dat men de damwanden kon doorsteken. In 1872 werd de Nieuwe Waterweg een feit en was Rotterdam gemakkelijk bereikbaar.
Door stroming en erosie is de vaargeul enigszins verbreed. Vanwege de diepgang van de huidige tankers moet de vaargeul echter constant worden uitgebaggerd.
Als laatste onderdeel van de Deltawerken werd in 1997 de Maeslantkering in werking gesteld. Deze stormvloedkering beschermt Rotterdam door twee beweegbare wanden in de Nieuwe Waterweg te laten afzinken bij een storm met meer dan 10/12 Beaufort (noord)westenwind.
De Nieuwe Waterweg gooit alle visserij regels overhoop!
Waar kun je het ene moment een brasem vangen en even later een zeebaars?
Dat kan dus hier.
Je kunt hier een waanzinnige visdag beleven met allerlei vissoorten!
Maar, bij gebrek aan kennis over dit water zullen de diepe vaargeulranden en de stenen welke onder water gestort zijn, je parten spelen.
